D-Day Medics in de kerk van Angoville hielpen geallieerde en Duitse strijders. Het belang van de Bailey-brug

De strijd bij Utah Beach begon op 6 juni 1944 tijdens D-Day en vormde een cruciaal onderdeel van de geallieerde landing in Normandië. Amerikaanse troepen kwamen hier relatief snel aan land, mede doordat zij iets zuidelijker landden dan gepland en zo minder zware Duitse verdediging troffen. Direct na de landing rukten zij op richting het binnenland om strategische dorpen en bruggen veilig te stellen.

In de dagen na D-Day verplaatste de strijd zich vooral naar het achterland, waar hevige gevechten plaatsvonden rond plaatsen als Sainte-Mère-Église. Luchtlandingseenheden speelden hierbij een sleutelrol door Duitse tegenaanvallen te verstoren en belangrijke verbindingsroutes te blokkeren. Dankzij deze snelle successen kon Utah Beach uitgroeien tot een stabiel bruggenhoofd, wat essentieel was voor de verdere bevrijding van Frankrijk en West-Europa.

De strijd bij Utah Beach

De Amerikaanse landing op Utah Beach op 6 juni 1944 vond oostelijker plaats dan oorspronkelijk gepland, vooral door sterke stroming en navigatiefouten. De namen van de landingsstroken – Tare Green, Uncle Sam en Victor – lagen al vast, maar schoven mee naar het oosten met de feitelijke landing. Deze verschuiving bleek gunstig: de troepen kwamen terecht in een gebied met minder Duitse verdediging, verder van Widerstandsnest 10 en 10a en buiten het directe bereik van de zware kustbatterijen bij Crisbecq en Azeville.

Opvallend is dat Utah Beach aanvankelijk geen onderdeel was van het eerste invasieplan van COSSAC (Chief of Staff to the Supreme Allied Commander). In de vroege plannen werd uitgegaan van een beperktere landing verder oostelijk in Normandië. Utah Beach werd later aan het plan toegevoegd om twee belangrijke redenen: het creëren van een breder invasiefront, waardoor de Duitse verdediging werd verspreid, en het veiligstellen van een snelle opmars richting de diepwaterhaven van Cherbourg, die van cruciaal belang was voor de geallieerde logistiek. Deze uitbreiding van het plan bleek achteraf van groot strategisch belang.

Het geïnundeerde achterland vormde een groot obstakel voor de oprukkende troepen. Grote delen van het terrein stonden onder water, waardoor verplaatsing vrijwel alleen mogelijk was via de verhoogde wegen. Daarom waren de vier stranduitgangen (exits of causeways) van cruciaal belang. Het snelle veiligstellen van deze toegangen maakte het mogelijk om manschappen, voertuigen en materieel het binnenland in te brengen.

De amfibische landing was nauw verweven met de inzet van de luchtlandingstroepen. In de nacht vóór D-Day werden eenheden van de 101st Airborne Division en de 82nd Airborne Division gedropt om bruggen, kruispunten en vooral de causeways te veroveren en vast te houden. Ondanks verspreide en chaotische landingen wisten kleine groepen parachutisten de Duitse verdediging te ontregelen en tegenaanvallen te vertragen. Hierdoor konden de strandtroepen relatief snel aansluiting maken met de luchtlandingseenheden, onder meer in de omgeving van Sainte-Mère-Église.

De strategische focus van de strijd verschoof vervolgens naar de opmars richting Cherbourg. Deze grote haven was van essentieel belang voor de aanvoer van troepen en voorraden. Na zware gevechten werd Cherbourg op 26 juni 1944 veroverd. De Duitse verdedigers hadden de haveninstallaties echter systematisch vernield, waardoor deze niet direct bruikbaar was. Pas medio augustus 1944 kon de haven weer daadwerkelijk worden ingezet voor grootschalige bevoorrading.

Daarmee werd Utah Beach het startpunt van een succesvolle opmars en een onmisbare schakel in het opbouwen van een stabiele logistieke levenslijn voor de geallieerde campagne in West-Europa.

Nrs 1 t/m 9 en 19 zie Utah-deel 1

10. Gedenksteen – 40e verjaardag van de landing in Normandië – François Mitterrand

11. Herdenkingsmonument van de Amerikaanse marine (US Navy)

12. Monument Operatie Neptune

13. Mémorial Utah Beach

14. Monument 90e divisie infanterie

15. Herdenkingsmonument ‘1e Amerikaanse Speciale Genie-eenheid

16. Herdenkingsplaquette van de Amerikaanse kustwacht (US Coast Guard)”

17. Herdenkingsplaquettes

18. Herdenkingsruimte Utah Beach

19. Widerstandsnest 501 (zie 9 deel 1 Utah Beach)

20. Tobrouk voor een machinegeweer

10. Gedenksteen - 40e verjaardag landing in Normandië

De Gedenksteen – 40e verjaardag van de landing in Normandië herinnert aan de officiële herdenkingen van D-Day in 1984, veertig jaar na 6 juni 1944. De steen werd geplaatst tijdens de plechtigheden onder het presidentschap van François Mitterrand, die als staatshoofd een centrale rol speelde in het opnieuw internationaal onder de aandacht brengen van de betekenis van de Normandische landingen.

De herdenking van 1984 was historisch belangrijk: voor het eerst kwamen oud-strijders, regeringsleiders en vertegenwoordigers van voormalige geallieerde landen op grote schaal samen in Normandië. De gedenksteen symboliseert niet alleen de bevrijding van Frankrijk, maar ook verzoening, vrede en internationale samenwerking. Zij markeert het moment waarop D-Day definitief werd verankerd als een gedeeld Europees en wereldwijd herinneringspunt, niet alleen als militaire overwinning maar ook als moreel keerpunt in de 20e-eeuwse geschiedenis.

1.Martin B-26 Marauder, een middelzware Amerikaanse bommenwerper

In het Utah Beach Landing Museum staat een originele Martin B-26 Marauder, een middelzware Amerikaanse bommenwerper uit de Tweede Wereldoorlog. Het toestel is één van de meest indrukwekkende objecten van het museum en laat de cruciale rol van de luchtmacht tijdens D-Day zien.

De B-26 Marauder werd ingezet bij voorbereidende bombardementen op Duitse verdedigingsstellingen, bruggen en aanvoerwegen in Normandië. Dankzij zijn hoge snelheid en grote bommenlast was het vliegtuig effectief, al stond het bij bemanningen bekend als veeleisend om te vliegen. In latere fases van de oorlog bleek het echter één van de meest succesvolle en veiligste bommenwerpers van de Amerikaanse luchtmacht.

Dat de Marauder in het museum staat opgesteld, maakt het mogelijk om het toestel van dichtbij te bekijken en zo een goed beeld te krijgen van de schaal en techniek. Samen met de Sherman-tank buiten en de historische locatie van Utah Beach verbindt de bommenwerper de luchtoperaties direct met de landing op het strand.

2.Monument 4e infanteriedivisie VS

Het Monument van de 4e Infanteriedivisie van de VS op Utah Beach herdenkt de eenheid die hier op 6 juni 1944 aan land kwam. Een sleutelfiguur bij deze landing was Theodore Roosevelt Jr., zoon van de voormalige Amerikaanse president Theodore Roosevelt.

Roosevelt Jr. was 56 jaar oud en landde als plaatsvervangend divisiecommandant in de eerste aanvalsgolf. Ondanks gezondheidsproblemen en het gebruik van een wandelstok nam hij persoonlijk de leiding toen bleek dat de troepen door de stroming op een andere plek waren geland dan gepland. Zijn vastberaden optreden en zijn beroemde woorden “We’ll start the war from right here” droegen sterk bij aan het succes van de landing op Utah Beach.

Enkele weken na D-Day, op 12 juli 1944, overleed Theodore Roosevelt Jr. aan een hartaanval in Frankrijk. Op eigen wens werd hij begraven op de Normandy American Cemetery in Colleville-sur-Mer, tussen zijn gesneuvelde mannen. Later werd zijn broer Quentin Roosevelt, die in de Eerste Wereldoorlog was omgekomen, herbegraven naast hem.

Zijn graf symboliseert zijn leiderschap en verbondenheid met de soldaten die hij aanvoerde, en vormt tot op vandaag een belangrijke plaats van eerbetoon voor bezoekers van Normandië.

3. Sherman tanks

De M4 Sherman was de standaard Amerikaanse middelzware tank van de Tweede Wereldoorlog en groeide uit tot één van de meest veelzijdige en meest geproduceerde tanks van het conflict. Met bijna 50.000 gebouwde exemplaren vormde de Sherman de ruggengraat van de geallieerde pantserstrijdkrachten in Europa, Noord-Afrika en de Stille Oceaan. Het succes van de Sherman lag niet zozeer in zijn bepantsering of vuurkracht, maar vooral in zijn betrouwbaarheid, eenvoud en grote aanpasbaarheid.

Vanaf het begin werd de Sherman ontworpen voor massaproductie. Dat leidde tot meerdere basistypen, die vooral verschilden in motor, romp en bewapening. De M4 had een gelaste romp en een 75 mm kanon, terwijl de M4A1 een gegoten romp uit één stuk kreeg. De M4A2, met dieselmotor, werd vooral aan bondgenoten geleverd, en de M4A3 met Ford V-8 benzinemotor werd uiteindelijk de favoriete Amerikaanse uitvoering. De M4A4 had een verlengde romp en kwam vooral in Britse dienst terecht, terwijl zeldzamere varianten zoals de M4A6 slechts beperkt werden gebouwd.

Toen de Duitse tanks zwaarder bewapend raakten, verschenen Shermans met een 76 mm kanon, dat betere pantserdoorborende eigenschappen had. Tegelijk bleven Shermans met het 75 mm kanon populair voor infanterie-ondersteuning, omdat dit wapen veelzijdiger was tegen bunkers en veldstellingen. Daarnaast ontstonden speciale uitvoeringen zoals de M4(105) met een 105 mm houwitser en de Britse Sherman Firefly, uitgerust met het krachtige 17-ponder antitankkanon.

Een bijzondere en technisch opvallende ontwikkeling was de drijvende Sherman, bekend als de Sherman DD (Duplex Drive). Deze versie was speciaal ontworpen voor amfibische landingen. De tank kreeg een opklapbaar, waterdicht canvas scherm rondom de romp voor drijfvermogen en werd in het water voortbewogen door schroeven aan de achterzijde. Na het bereiken van het strand werd het scherm neergeklapt en kon de tank direct in gevecht worden ingezet.

De Sherman DD werd ook daadwerkelijk ingezet bij de landing op Utah Beach op 6 juni 1944. Door relatief gunstige zeecondities en een betere afstemming tussen landingsvaartuigen en tanks bereikten veel DD-tanks hier succesvol het strand, waar zij de Amerikaanse infanterie snel konden ondersteunen. Dit droeg bij aan het relatief succesvolle verloop van de landing op Utah Beach in vergelijking met andere sectoren.

De grote verscheidenheid aan Sherman-varianten — van standaard gevechtstank tot houwitserdrager en zelfs drijvende tank — laat zien hoe flexibel het ontwerp was. In plaats van telkens een nieuwe tank te ontwikkelen, pasten de geallieerden de Sherman voortdurend aan nieuwe omstandigheden aan. Juist die veelzijdigheid maakte de Sherman tot één van de meest bepalende wapens van de geallieerde overwinning in Europa.

In deze video neemt ConeOfArc de kijker mee langs acht opvallende en minder bekende varianten van de M4 Sherman-tank. In plaats van de bekende succesverhalen laat de film zien hoe ver men soms ging in het aanpassen van de Sherman voor speciale taken, met wisselend resultaat. Sommige uitvoeringen waren experimenteel, onpraktisch of zelfs ronduit problematisch, wat hen de reputatie van “cursed” varianten gaf. De video benadrukt daarmee niet alleen de creativiteit van oorlogsingenieurs, maar ook de grenzen van het Sherman-ontwerp en de risico’s van vergaande modificaties in oorlogstijd.

4. De vredesboom

De vredesboom bij Utah Beach, bekend als de Utah Peace Tree, is een bijzonder herdenkingsmonument in Normandië. Waar Utah Beach vooral wordt geassocieerd met de hevige gevechten van 6 juni 1944, richt deze boom zich juist op de betekenis van vrede na de oorlog.

De vredesboom is een metalen kunstwerk dat een boom voorstelt. De gekleurde bladeren dragen woorden en boodschappen die verwijzen naar vrede, vrijheid, herinnering en hoop. Zo vormt het monument een bewust contrast met de klassieke oorlogsmonumenten in de omgeving, die vooral de strijd en de slachtoffers herdenken.

De Utah Peace Tree nodigt bezoekers uit om stil te staan bij het doel van de offers die hier zijn gebracht: een vreedzame toekomst. Het is een rustige plek van bezinning, die laat zien dat herdenken niet alleen terugkijken is naar het verleden, maar ook vooruitkijken naar blijvende vrede en verbondenheid.

5. Gratis parkeerplaatgs

6. De Borne KM 00 - De weg van de vrede

De Borne KM 00 – Voie de la Liberté bij Utah Beach markeert één van de belangrijkste symbolische punten van de Voie de la Liberté. Deze paal staat voor het begin van de bevrijding van West-Europa, die op 6 juni 1944 met de geallieerde landing op Utah Beach begon.

Tegelijk is Utah Beach niet de enige plaats met een Borne KM 0. Ook in Sainte-Mère-Église staat een kilometerpaal met het opschrift KM 0. Deze stad was de eerste bevrijde plaats in Frankrijk, al in de nacht van 5 op 6 juni 1944 door Amerikaanse parachutisten. Vanaf hier begon de feitelijke opmars over land, en vandaaruit loopt de Voie de la Liberté met kilometerpalen door Frankrijk, België en Luxemburg.

De twee nulpunten vullen elkaar aan. Utah Beach staat voor het begin van de landing en de doorbraak vanaf zee, terwijl Sainte-Mère-Église het startpunt van de bevrijding over land markeert. Samen vertellen ze het verhaal van D-Day: van het moment waarop soldaten het strand bereikten tot de lange weg naar vrijheid die door Europa werd afgelegd.

Vandaag de dag herinnert de Borne KM 00 bij Utah Beach bezoekers eraan dat vrijheid niet vanzelfsprekend is, maar begon met moed, opoffering en een eerste stap — hier, aan zee.

7. Higginsboot - Higgins

De Higginsboot, officieel de LCVP (Landing Craft, Vehicle, Personnel), was van doorslaggevend belang tijdens D-day en daarmee voor de bevrijding van West-Europa. Het vaartuig werd ontworpen door de eigenzinnige Amerikaanse botenbouwer Andrew Jackson Higgins, die zijn ervaring met platbodems voor de moerassen van Louisiana wist om te zetten in een revolutionair militair ontwerp. Volgens geallieerd opperbevelhebber Dwight D. Eisenhower was de Higginsboot zo belangrijk dat zonder Higgins en zijn boten de invasie mogelijk was mislukt.

De kracht van de Higginsboot zat in haar eenvoud en slimme materiaalkeuze. De romp was grotendeels gemaakt van hout (multiplex), wat de boot licht, goedkoop en snel te produceren maakte. Hout was bovendien eenvoudig te repareren en bleef minder snel vastlopen op zandbanken. De neerklapbare boegklep van staal maakte het mogelijk om soldaten en voertuigen direct op het strand te laten ontschepen, zelfs onder vijandelijk vuur.

In de praktijk bleek de LCVP uiterst effectief. De boot kon 36 volledig uitgeruste soldaten vervoeren, of één voertuig zoals een jeep met 12 personen, of circa 4 ton vracht. Met een dieselmotor van 250 pk haalde zij een maximale snelheid van ongeveer 16 km vol geladen en 22,5 leeg. Ter zelfverdediging was de Higginsboot meestal uitgerust met twee Browning-machinegeweren (.30 of .50 caliber). Aan bakboord waren vakken voor de reddingsvesten, aan stuurboord werden o.a. reserveonderdelen bewaard. Met een volle tank kon de boot 160 km varen. Technisch was de propeller van de motor zo bevestigd, dat hij niet beschadigd kon raken en zelfs met een beetje water weer weg kon varen. (De onderkant lijkt op een lepel)

Opvallend is dat deze bewapening aan de achterkant van de boot was geplaatst. Dat was een bewuste keuze: de boeg moest volledig vrij blijven voor de neerklapbare klep, zodat de ontscheping zo snel mogelijk kon verlopen. Na het afzetten van de troepen kon de boot zich omdraaien en met de mitrailleurs dekking geven tijdens de terugtocht naar zee. Het extra gewicht achterin verbeterde bovendien de stabiliteit, aangezien de stalen boegklep de voorkant al zwaar maakte. De Higginsboot was nadrukkelijk geen aanvalsschip, maar een transportmiddel; zware vuurkracht kwam van marineschepen en tanks verderop zee.

De man achter dit succes, Andrew Higgins, stond bekend om zijn praktische instelling en afkeer van bureaucratie. Hij was grotendeels autodidact, luisterde vooral naar de mensen die zijn boten daadwerkelijk gebruikten en betaalde soms zelfs tests uit eigen zak om zijn gelijk te bewijzen. Toen hij werd geconfronteerd met een Japans landingsvaartuig met boegklep, combineerde hij dit idee zonder aarzelen met zijn eigen ontwerp — een beslissing die van grote invloed zou blijken op het verloop van de oorlog.

Bij Higgins Industries in New Orleans werden de boten in ongekend tempo geproduceerd. In totaal zijn er meer dan 23.000 Higginsboten (LCVP’s) gebouwd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Higgins voerde daarbij een opvallend vooruitstrevend personeelsbeleid: vrouwen en zwarte arbeiders kregen gelijk loon voor gelijk werk, en medische zorg werd op het fabrieksterrein aangeboden. Deze combinatie van innovatie, organisatiekracht en sociale vooruitgang maakte de Higginsboot tot een van de meest beslissende — maar vaak onderschatte — middelen van de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog.

Dit trainingsfilmpje uit 1944 laat de LCVP (Landing Craft, Vehicle, Personnel) zien, beter bekend als de Higgins boat. Deze landingsvaartuigen speelden een cruciale rol bij amfibische operaties van de U.S. Navy tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de film worden de opbouw, bediening en uitrusting van de LCVP uitgelegd, evenals de taken van de bemanning. Ook zie je hoe soldaten, voertuigen en materieel snel aan land worden gezet via de neerklapbare boegklep. Het ontwerp van Andrew Higgins maakte snelle en grootschalige landingen mogelijk en was van grote invloed op het verloop van de oorlog.

In deze aflevering van The Boats That Built Britain staat de LCVP (Landing Craft, Vehicle, Personnel) centraal: een eenvoudig ogend ogend vaartuig dat van doorslaggevend belang was tijdens de Tweede Wereldoorlog. Schrijver en zeiler Tom Cunliffe test een zeldzaam overgebleven exemplaar en onderzoekt hoe het ongebruikelijke ontwerp tot stand kwam. Aan de hand van schaalmodellen en historische context laat de film zien hoe deze landingsvaartuigen werden ontwikkeld om het Kanaal over te steken en troepen onder vijandelijk vuur veilig op het strand te zetten – met 1944 als beslissend moment in de geschiedenis.

In deel 2 van The Boats That Built Britain gaat de verdieping verder rond de LCVP (Landing Craft, Vehicle, Personnel). Zeiler en schrijver Tom Cunliffe neemt het vaartuig opnieuw onder handen en laat zien hoe deze ogenschijnlijk simpele landingsboot in de praktijk functioneerde. De aflevering belicht de vaareigenschappen, de sterke en zwakke punten van het ontwerp en waarom juist deze boot onmisbaar was voor de geallieerde landingen in 1944. Een eerbetoon aan een klein, ruw vaartuig met een enorme historische impact.

Deze video geeft een helder overzicht van de verschillende landingsvaartuigen die tijdens D-Day zijn ingezet. Niet alleen de bekende Higgins Boat (LCVP) komt aan bod, maar ook andere cruciale typen zoals de DUKW, LCA, LCM, LCT, LCI(L) en LST. Elk vaartuig had een eigen taak: van het aan land brengen van infanterie tot het vervoeren van tanks en zware voorraden. Door de verschillende aanduidingen en functies overzichtelijk uit te leggen, helpt deze video kijkers beter te begrijpen hoe de geallieerden hun troepen op de stranden van Normandië wisten te krijgen.

In deze uitgebreide documentaire belicht Dan Starks, oprichter van het National Museum of Military Vehicles, de doorslaggevende rol van de Higgins boat (LCVP) in de Tweede Wereldoorlog en daarna. Aan de hand van het innovatieve ontwerp van Andrew Higgins wordt uitgelegd hoe dit vaartuig amfibische landingen mogelijk maakte, van D-Day in Europa tot de eilandencampagnes in de Stille Oceaan. De film volgt de ontwikkeling van de LCPL naar de LCVP, met meer dan 23.000 gebouwde exemplaren, en verbindt techniek aan menselijke verhalen, zoals die van veteraan Frank Vargo. Ook de link met de USS Samuel Chase onderstreept de historische betekenis van deze iconische landingsboot, die nog lang na 1945 in gebruik bleef.

Deze video laat zien waarom het Liberty Ship een van de meest invloedrijke schepen van de Tweede Wereldoorlog was. Speciaal ontworpen voor snelle en goedkope massaproductie bouwden de Verenigde Staten tussen 1941 en 1945 meer dan 2.700 van deze vrachtschepen. Ze vervoerden wapens, voertuigen, voedsel en manschappen over alle wereldzeeën en werden sneller gebouwd dan de vijand ze kon laten zinken. Met hun eenvoudige maar betrouwbare stoommachines en een snelheid van circa 11 knopen vormden Liberty Ships de logistieke ruggengraat van de geallieerde oorlogsvoering. Hoewel bedoeld als noodoplossing voor oorlogstijd, bleven veel van deze schepen nog decennialang in gebruik.

Utah Beach, la plage du débarquement oubliée belicht één van de twee Amerikaanse landingsstranden van D-Day (6 juni 1944): Utah Beach. De film laat zien waarom deze sector, ondanks haar strategische belang en het relatief snelle succes van de landing, vaak minder aandacht krijgt dan andere stranden. Met archiefbeelden, hedendaagse opnamen en toelichting schetst Un Temps pour l’Histoire de context van de landing, de opmars via de causeways en de rol van het achterland rond Sainte-Marie-du-Mont. Een heldere introductie voor wie het volledige verhaal van Utah Beach wil begrijpen.

In Operation Neptune – They come by sea! belicht Drachinifel het maritieme luik van D-Day, beter bekend als Operation Neptune, het zeegedeelte van Operation Overlord. De video geeft een beknopt maar helder overzicht van wie de zeemacht aanvoerde, welke oorlogsschepen betrokken waren en welke taken zij uitvoerden op 6 juni 1944. Met aandacht voor bombardementen, bescherming van de invasievloot en logistiek maakt de film duidelijk hoe essentieel de controle over zee was voor het welslagen van de geallieerde landingen in Normandië.

Foto: U.S. Navy photo by Petty Officer 2nd Class Joseph Calabrese - public domain - Navy_Celebrates_the_81st_Anniversary_of_D-Day_(9258916)

8. The lone sailor

De naam The Lone Sailor verwijst naar het symbolische karakter van het monument. De eenzame matroos staat niet voor één persoon, maar voor alle mannen en vrouwen die dienden in de United States Navy, het Marine Corps, de Coast Guard en de Merchant Marine. Het beeld verbeeldt het moment van vertrek of terugkeer, waarin een zeeman alleen staat, los van thuis maar verbonden met zijn plicht. Die eenzaamheid staat symbool voor de persoonlijke offers, verantwoordelijkheid en toewijding van generaties marinemensen die vaak ver van huis hun dienst vervulden, in oorlogstijd én in vrede.

9. en 19 - Widerstandsnest 5 La Madeleine (Hek: Remember)

La Madeleine bij Utah Beach vormt samen Widerstandsnest 5 (WN 5) een van de meest complete en indrukwekkende D-Day-locaties in Normandië. Op 6 juni 1944 landde hier de 4th Infantry Division, onder leiding van Theodore Roosevelt Jr., nadat zij door wind en stroming zuidelijker waren uitgekomen dan gepland. Roosevelt nam hier zijn beroemde besluit: “Then we’ll start the war from right here.”

Widerstandsnest 5 was minder zwaar versterkt dan andere Duitse steunpunten verderop langs Utah Beach, maar had wel grote strategische betekenis. Het diende als hoofdkwartier van de lokale Duitse commandant, luitenant Arthur Jahnke, en werd bemand door ruim twintig soldaten. Het complex bestond uit een uitgebreid netwerk van bunkers, ringstanden, Tobruks, kazematten en loopgraven die samen het strand, de achterliggende laaglanden en Exit 2—de cruciale uitweg richting Sainte-Marie-du-Mont—moesten verdedigen.

Veel van deze structuren zijn vandaag nog zichtbaar en deels geïntegreerd in het Utah Beach Museum. In het museum herken je voormalige barakken, een Vf2a-schuilplaats, een mortier-Tobruk en andere originele Atlantikwall-elementen. Voor het museum, naast Le Roosevelt Café, ligt een goed bewaarde Vf1a-bunker, na D-Day door de geallieerden omgebouwd tot communicatiecentrum. Het café zelf is deels in een bunker gevestigd en bekend om zijn D-Day-ramen en zorgvuldig bewaarde interieur.

Op het strand liggen grotere verdedigingswerken, zoals een deels onder het zand verdwenen R667-kazemat voor een 5 cm kanon en meerdere 1694-Ringstanden, waarvan er één nog het originele kanon toont zoals het op de ochtend van 6 juni 1944 werd buitgemaakt. Verspreid over het terrein staan diverse monumenten—sommige boven op bunkers—waaronder het US Navy-monument en het gedenkteken van de 1st Engineer Special Brigade.

Een blikvanger is de speciaal gebouwde hangar met een B-26 Marauder, het type bommenwerper dat dit gebied op D-Day bestookte. Samen met de zichtbare bunkers, memorials en het Roosevelt Café maakt dit WN 5 tot een unieke plek waar militaire strategie, menselijke verhalen en tastbare geschiedenis samenkomen—een absolute must-visit voor iedereen die Utah Beach en D-Day wil begrijpen.

Foto 1 en 2 Saint-Marcouf eilanden - deze werden in de nacht al aangevallen.

Foto 1: Frédéric Almaviva-Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0-640px-Ile-large-2017-nord

Foto 2 Public domain - German_shell_explodes_on_the_Îles_Saint-Marcouf,_Normandy,_France,_on_6_June_1944_(80-G-231643)

Foto 3 en 4 DD-tanks op Utah-beach

Foto 3: Public domain - DD_tanks_on_Utah_beach 1

Foto 4: Photographer not identified Official photograph Wwolny- public domain - DD-Tank

Foto 5 Unknown author - public domain Utah_Beach_Aerial_Photographs: (Kaart van het gebied rond La Madeleine)

Foto 6:U.S. Army - public domain - 640px-Cloud_of_ships_near_normandy_coast

Foto 7: U.S. Army - public domain - 640px-Uncle_Red_Beach,_UTAH_Area (Voor de anti-tankwal)

Foto 8: U. S. Army, 1944. - public domain -640px-James_Wharton_Harold_Stark_Utah_Beach

Foto 9:Signal Corps Archive from Ireland and United States - public domain - SC_190247_-_American_troops_of_the_9th_Division_enter_ St._Marie_Du_Mont,_
near_Utah_Beach,_France._(50064395853)

Foto 10:Public domain - M2_4.2_Inch_Mortars_at_Utah_Beach (Mortieren)

Foto 1:Public domain - CrossingUtahBeachGMenofNeptune

Foto 2:Public domain - 640px-The_Road_To_Carentan

Foto 3:Post-processing by User W.wolny - public domain - 101st_Airborne_Division_-_WW2_01

Foto 4:Photographer Wall. ARC-Identifier SC189902. Post-work User W.wolny -Public domain -640px-Landings_on_Utah_beach

Foto 5:Philipp Gross from Germany - Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 - M4A1_HVSS_08_(29486610167)

Foto 6:Operatie neptune pd M 9

Foto 7:National Museum of the U.S. Navy - public domain -80-G-285126_(25191222634) - utah

Foto 8::Lerosier Jérémy-Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0-Epave_au_large_d'Utah_Beach (Wrak voor Utah Beach)

Foto 9:Joseph Gary Sheahan - public domain - 640px-Utah_Beach_-_Joseph_Gary_Sheahan

Foto 10:Historical Division, War Department USA -public domain - USA-A-Utah-p7b

Foto 1: Historical Division, Department of the Army - public domain - Map_of_plan_for_US_4th_division,_D-Day,_6_June_1944

Foto 2: G.Garitan - Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 -Albert_meserlin_juin_1944_utah_beach_00350

Foto 3: Rundvald - Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 -Utah-Beach-panneau-Michelin

Foto 4: Department of Defense. Department of the Army. Office of the Chief Signal Officer. 9-18-1947 - 3-1-1964-public domain -German_Gun_Emplacement_at_Utah_Beach_-_DPLA_-_6901e2dbf8ba458b22322cb25dd844fe

Foto 5: Department of Defense. Department of the Army. Office of the Chief Signal Officer. 9-18-1947 - 3-1-1964 public domain - Normandy_Invasion_on_Utah_Beach_-_DPLA_-_1146519af08fec5feedb29d914b999f7

Foto 6: Department of Defense. Department of the Army. Office of the Chief Signal Officer. 9-18-1947 - 3-1-1964 - public domain -Normandy_Invasion_on_Utah_Beach_-_DPLA_-_f5b1305ef9209778f60f9287cb804d0e

Foto 7: Conseil Régional de Basse-Normandie National Archives USA - public domain - Utah_Beach_Landing

Foto 8::Conseil Régional de Basse-Normandie Archives Nationales du CANADA - public domain -American_Soldiers_Landing_at_Utah_Beach

Foto 9:Campola - Creative Commons Attribution 3.0-Tobrouk_02

Foto 10: Bunker Utah PD M

Foto 1: Adrian Farwell - Creative Commons Attribution 3.0 -640px-Jimmys_on_Utah_Beach_-_panoramio

Foto 2: Adrian Farwell - Creative Commons Attribution 3.0 - 640px-German_Bunker_and_GMC_on_Utah_Beach_-_Back_after_65_years_-_panoramio

Foto 3: - JamesWoolley -Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 -640px-Utah_Bunker_-_panoramio

Foto 4: Jaroslaw Baranowski - Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 - Utah_Beach_-_Normandy_-_panoramio_(3)

Foto 5: Utah pd M3

Foto 6: Jarosław Baranowski - Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 - Utah_Beach_-_Normandy_-_panoramio_(2)

Foto 7: Utah pd M 7

Hinkelroad

Bij Utah Beach speelden de stranduitgangen (exits) een cruciale rol tijdens D-Day op 6 juni 1944. Omdat het achterland grotendeels was geïnundeerd, konden Amerikaanse troepen het binnenland alleen bereiken via enkele verhoogde causeways. Exit 1 en Exit 2 (Hinkel Road) boden beide toegang in de richting van Sainte-Marie-du-Mont, een belangrijk knooppunt voor de verdere opmars. Exit 3 was strategisch gericht op de route naar Sainte-Mère-Église, waar parachutisten al in de nacht voorafgaand aan de landingen waren ingezet. Exit 4 liep richting Varreville. Het snel openen en beveiligen van deze exits, mede door eenheden van de 101st Airborne Division, was bepalend voor het succes van de landing op Utah Beach en maakte een relatief snelle en georganiseerde doorbraak landinwaarts mogelijk.

Foto: Jebulon - Creative Commons Zero, Public Domain DedicationHinkel_Road_to_Utah_Beach,_Manche,_Normandy

D-Day Normandië

Utah Beach - deel 2

1.Martin B-26 Marauder, een middelzware Amerikaanse bommenwerper

2.Monument 4e infanteriedivisie VS

1

2

3

4

5

6

3. Sherman tanks

1

2

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

1

2

3

4

5

6

7

Hoofdmenu Normandië

Normandië inleiding

Bayeux

Arromanches

Batterie Lonques

Port-en-Bessin

D-day Omaha deel 1

D-day Omaha deel 2

Omaha dl. 3 - VerdedigingWapens

Omaha dl. 4 Widerstand nest 65 en meer

Van WN 68 tot WN 74 het westelijkste puntje van Omaha Beach

Pointe-du-Hoc

Batterie Grandcamp-Maisy

The Baily-bridge en de medics van Angoville

La Cambe

Utah Beach deel 1

De tweede Wereldoorlog op GO

Oradour-sur-Glane

Berchtesgaden - Berghof - Eagle's nest Obersalzberg 6 delen

D-day -Normandië - 10 delen o.a. Arromanches - Omaha-Beach - Port-en-Bessin-(er volgen nog meer delen)

De eerste Wereldoorlog

De tweede Wereldoorlog

De stormramp van 1953

Verhalen van toen en hier

Hoofdmenu Berchtesgaden