D-Day Utah Beach deel 2

Op 6 juni 1944 draaiden de airborne acties achter Utah Beach om één doel: de landing laten doorstromen via vier smalle stranduitgangen (exits). Die routes liepen over dammen door overstroomd achterland; als de Duitsers ze blokkeerden, zouden troepen en voertuigen vastlopen op het strand. Daarom werden de 82nd en 101st Airborne gedropt om bruggen, wegen en kruispunten te beveiligen en zo de doorgang landinwaarts veilig te stellen.

Gevechten bij La Fière en Chef-du-Pont moesten de toegangswegen openhouden, terwijl Sainte-Mère-Église het sleutel-knooppunt was dat Duitse beweging richting de exits kon versnellen of stoppen.

Bij Brécourt Manor werd een artilleriestelling uitgeschakeld die de routes bedreigde. Alles stond in het teken van het openen van de weg naar Cherbourg, de belangrijke haven die essentieel was om de invasie duurzaam te bevoorraden.

Airborne inzet achter Utah-Beach

De landing op Utah Beach was meer dan “een strandaanval”. Om de troepen die aan land kwamen te kunnen bevoorraden en snel door te stoten richting Cherbourg (de beoogde diepwaterhaven), moest de westflank van de invasie veilig zijn. Daarom gingen in de nacht van 5 op 6 juni 1944 duizenden Amerikaanse parachutisten en zweefvliegtuigsoldaten als eersten het strijdtoneel in: niet op het strand, maar achter het strand.

Hun taak: bruggen, wegen en uitgangen (“exits”) veiligstellen, Duitse batterijen uitschakelen en vooral voorkomen dat Duitse versterkingen de kust zouden bereiken.

De 82e Airborne divisie

De 82e Luchtlandingsdivisie (82nd Airborne Division) begon haar bestaan als de 82e Infanteriedivisie, opgericht in 1917 voor inzet in de Eerste Wereldoorlog. Omdat de divisie werd samengesteld uit soldaten uit alle Amerikaanse staten, kreeg ze al vroeg de bijnaam “All-American”. In augustus 1942 werd de 82e omgevormd van een reguliere infanteriedivisie tot een luchtlandingsdivisie—en daarmee tot een van de pioniers (en vaak genoemd als de eerste volledig ingezette) Amerikaanse airborne-divisies. Vanaf dat moment werd de eenheid vooral bekend om haar parachutisten, en speelde ze een sleutelrol in grote operaties zoals D-Day (Normandië) en later Operation Market Garden.

De 101e Airborne divisie

De 101e Luchtlandingsdivisie (101st Airborne Division) kwam voort uit de 101st Infantry Division en werd als luchtlandingsdivisie officieel actief op 16 augustus 1942, bij de oprichting in Camp Claiborne (Louisiana). Onder leiding van Majoor-generaal William C. Lee kreeg de eenheid niet alleen de opdracht om te vechten, maar ook om mee te bouwen aan een nieuwe manier van oorlog voeren: het ontwikkelen en toepassen van de Amerikaanse luchtlandingsdoctrine.

De mannen van de 101st werden berucht door hun keiharde training, onder andere in Toccoa (Georgia). Daar hoorde de slopende klim en mars op Currahee bij—een naam die uitgroeide tot een symbool van uithoudingsvermogen en vastberadenheid. Vooral het 506th Parachute Infantry Regiment droeg die mentaliteit uit met zijn strijdkreet: “We Stand Alone.”

(PIR betekent Parachute Infantry Regiment: een parachutisten-infanterieregiment.)

In de Tweede Wereldoorlog bewees de 101st haar waarde op beslissende momenten. Tijdens D-Day sprongen ze boven Normandië om routes en uitgangen richting Utah Beach veilig te stellen. Later volgden inzet bij Operatie Market Garden en het zware Ardennenoffensief, waar de divisie opnieuw een sleutelrol speelde. Door hun agressieve optreden en herkenbare embleem werden ze wereldberoemd onder hun bijnaam: de “Screaming Eagles.”

Foto: Historical Division, Department of the Army - public domain - Planned_airborne_drop_zones,_D-Day,_6_June_1944

82e Airborne divisie
Dropzones TON (DZ): PIR=Parachute Infantry Regiment

DZ T: noord van Amfreville (voor 507th PIR – Veroveren en vasthouden van de cruciale overgangen/bruggen bij La Fière en Chef-du-Pont over/langs de Merderet.
DZ O: west van Sainte-Mère-Église (voor 505th PIR – Innemen van Sainte-Mère-Église (kruispunt/verbindingen achter Utah
DZ N: bij Picauville / Pont-l’Abbé (voor 508th PIR – Vernietigen van bruggen over de Douve (o.a. richting Étienville en Beuzeville-la-Bastille) om tegenaanvallen te verstoren.)

101e Airborne divisie
Dropzones ACD (DZ): PIR=Parachute Infantry Regiment

Alle DZ: Bezetten en beveiligen van de vier uitgangen achter Utah Beach (de causeways of exits)
DZ A: rond Turqueville / Audouville-la-Hubert (o.a. voor 502nd PIR) Uitschakelen van een (kust)artilleriepositie bij Saint-Martin-de-Varreville en doelen in de omgeving (zoals gebouwen bij Mézières)
DZ C: ten noorden van Hiesville (o.a. delen 506th PIR / 501st PIR).
DZ D: zuidelijker (richting Angoville-au-Plain-gebied -Acties rond de Douve (o.a. La Barquette-sluis en bruggen bij Sainte-Côme-du-Mont/Le Port) om Duitse tegenstoten richting Utah/Carentan te vertragen.

Luchtlandingzones W en E (LZ)

Bij Les Forges, net buiten Sainte-Mère-Église, lag in juni 1944 een plek die voor de Amerikaanse luchtlandingen bijna net zo belangrijk was als de droppings zelf: de landing zones voor zweefvliegtuigen. Waar parachutisten in kleine groepjes in het donker neerkwamen, moesten de gliders in het eerste daglicht het zware werk “nabrengen”: jeeps, antitankwapens, extra munitie, radio’s en ondersteunende troepen. Les Forges werd daarom een verzamelpunt waar de luchtlandingstroepen hun ontbrekende kracht konden terugkrijgen.

Landing Zone “W” – Les Forges als aanvoerpoort

Landing Zone W (LZ W) was één van de aangewezen velden bij Les Forges waar zweefvliegtuigen moesten landen om de eenheden achter Utah Beach te versterken. In theorie was het een praktische locatie: dicht genoeg bij de routes naar Utah Beach en tegelijk in de buurt van Sainte-Mère-Église, waar de 82nd Airborne vocht om de kruispunten en de Merderet-overgangen. In de praktijk was zo’n gliderlanding zelden “netjes”: het Normandische landschap bestond uit kleine percelen, hagen, bomen en sloten. Een glider had geen motor, geen tweede kans, en kwam vaak hard neer. Toch was elke geslaagde landing goud waard, omdat ze precies dat bracht wat parachutisten te weinig hadden: zware uitrusting en verbindingen.

Landing Zone “E” – een tweede veld, dezelfde druk

Naast LZ W wordt bij Les Forges ook Landing Zone E (LZ E) genoemd als glidergebied. Het idee was hetzelfde: de druk spreiden en zorgen dat er meerdere plekken waren waar versterkingen veilig konden binnenkomen. In de chaotische werkelijkheid van D-Day werkte zo’n “tweede poort” als verzekering. Als één zone te gevaarlijk bleek door vijandelijk vuur, mist, verkeerde navigatie of obstakels op de grond, kon de andere alsnog een deel van de aanvoer opvangen.

Waarom Les Forges zo’n sleutelplek werd

Les Forges lag precies in het gebied waar de strijd om de achterdeur van Utah werd beslist. Terwijl de 101st Airborne de stranduitgangen en routes richting Carentan moest vrijmaken en de 82nd Airborne de westflank rond Sainte-Mère-Église en de Merderet-overgangen moest vasthouden, waren de glider-landing zones het punt waar het plan weer “gewicht” kreeg: voertuigen om sneller te verplaatsen, antitankmiddelen om tegen Duitse pantserdreiging op te treden, en extra manschappen om losse groepjes samen te smeden tot werkbare gevechtseenheden.

Zo werden LZ W en LZ E bij Les Forges meer dan een paar velden op een kaart. Het waren de plekken waar de luchtlandingstroepen—na een nacht van verspreiding, verwarring en geïmproviseerde gevechten—hun slagkracht konden aanvullen en het bruggenhoofd achter Utah Beach konden verstevigen.

12.Herdenkingsmonument Amerikaanse marine

Het Herdenkingsmonument van de Amerikaanse marine op Utah Beach eert de cruciale rol van de United States Navy tijdens de geallieerde landingen op D-Day, 6 juni 1944. Vanaf zee ondersteunde de marine de invasie met troepentransporten, artilleriesteun, mijnenruiming en medische evacuaties, vaak onder hevig vijandelijk vuur.

Het monument herinnert aan de moed en opoffering van de zeelieden die bijdroegen aan het succes van Operatie Overlord en daarmee aan de bevrijding van West-Europa. De sobere, waardige vormgeving past bij het open strandlandschap en nodigt bezoekers uit tot stilte en reflectie. Zo blijft Utah Beach niet alleen een historisch slagveld, maar ook een plek van blijvende dankbaarheid en herinnering.

18. Toubrouk

Bij Utah Beach zijn nog restanten te vinden van een Tobrouk, een kleine Duitse verdedigingsstelling die deel uitmaakte van de Atlantikwall. Deze betonnen ringstelling, officieel bekend als een Ringstand, bood plaats aan één of twee soldaten en was bedoeld voor mitrailleurs, waarneming of lichte bewapening.

De Tobrouks lagen vaak strategisch geplaatst om het strand en de toegangswegen te controleren en vormden samen met bunkers, loopgraven en hindernissen een dodelijk verdedigingsnetwerk. Tijdens D-Day werden veel van deze stellingen uitgeschakeld of omzeild door de geallieerde troepen, maar ze getuigen nog altijd van de intensieve Duitse voorbereidingen.

Vandaag de dag staat de Tobrouk symbool voor de tastbare overblijfselen van de strijd. Klein en sober van formaat, maar beladen met geschiedenis, herinnert hij bezoekers eraan hoe dicht verdedigers en aanvallers hier tegenover elkaar stonden op 6 juni 1944.

D-Day Normandië

Airborne acties achter Utah Beach

12.Herdenkingsmonument Amerikaanse marine

1

2

3

4

18. Toubrouk

Hoofdmenu Normandië

Normandië inleiding

Bayeux

Arromanches

Batterie Lonques

Port-en-Bessin

D-day Omaha deel 1

D-day Omaha deel 2

Omaha dl. 3 - VerdedigingWapens

Omaha dl. 4 Widerstand nest 65 en meer

Van WN 68 tot WN 74 het westelijkste puntje van Omaha Beach

Pointe-du-Hoc

Batterie Grandcamp-Maisy

The Baily-bridge en de medics van Angoville

La Cambe

Utah Beach deel 1

Utah Beach deel 2

De tweede Wereldoorlog op GO

Oradour-sur-Glane

Berchtesgaden - Berghof - Eagle's nest Obersalzberg 6 delen

D-day -Normandië - 10 delen o.a. Arromanches - Omaha-Beach - Port-en-Bessin-(er volgen nog meer delen)

De eerste Wereldoorlog

De tweede Wereldoorlog

De stormramp van 1953

Verhalen van toen en hier

Hoofdmenu Berchtesgaden